Nummer 443 van Tirade, literair tijdschrift sinds 1957, gaat over auto's. Met speciale aandacht voor de vraag of dichters kunnen autorijden of niet. 'Voor de hand ligt de conclusie dat een te grote verbeelding een gevaar is voor de verkeersveiligheid'. Daar kan ik me in vinden. Het is goed voor de verkeersveligheid dat ik op een gegeven moment met rijlessen ben gestopt.

Er schijnen dichters te zijn die het wel kunnen. Onze Haarlemse dichter Bas Belleman schrijft 'Sommige dichters zijn goed, ondanks het feit dat ze geen rijbewijs hebben. Dat is het werkelijke raadsel. Wie in staat is tot het allerhoogste, zou ook in staat moeten zijn om een rijbewijs te halen. Wie om zich heen kan kijken, kan ook rijden.' De Amerikaanse dichteres Tamar Yoseloff schrijft: 'And famously, they can't drive, because driving requires linear logic, which poets don't have (they are always thinking about the road not taken)'.

Onder de noemer Tribolide staan er drie autogedichten van mij in dit nummer. Het eerste heet 'De auto en de fles', wat een niet autorijdende dichter zich prima kan permitteren. In de tekst verdeelt de ik-persoon met ene Hugelbarf de boedel die bestaat uit een auto en een fles.

De naam Hugelbarf heb ik geleend uit een tekst van Marein Baas die hij drie jaar geleden voor mij had geschreven in een speciale aflevering van De Vorlesebühne 'Voor elkaar I'. Net als komend weekend bij 'Voor elkaar II' schrijven de voorlezers daarin teksten voor elkaar, in elkaars stijl, of als plagerij, ofzo. Marein had tante Pruuk, neef Knargflep en oom Kachelpot en Hugelbarf opgevoerd als parodie op mijn raarnaamgebruik. Ik was meteen verliefd op Hugelbarf.

En nu ben ik erg benieuwd wat Kasper C. Jansen, Bernhard Christiansen, Caroline Kramer, Maaike Haneveld en Jan Veldman hebben geschreven om door mij te worden voorgelezen. A.s vrijdagavond in Café de Hoofdmeester in Haarlem eerste deel, zaterdagavond in Molen de Ster in Utrecht het tweede.