Gisteren mocht ik de mooie expositie Door de ogen van de hoofdwacht openen in de Hoofdwacht aan de Grote Markt. Kunstenaars Angela Bogaard (foto), Sytske van Gilse, Bea Peter en Rosita van Wingerden hadden daar een dijk van een sfeer neergezet, die nog werd ondersteund door de muziek van Fritz Heller op middeleeuwse doedelzak en Gudrun Waldek op schalmei.

Een gedicht schrijven over de Hoofdwacht was me een genoegen. Iets over het gebouw: het is gebouwd in de 2e helft van de 13e eeuw en een van de oudste stenen gebouwen van Haarlem. De oostelijke muur aan de Smedestraat is het oudst bekende metselwerk van Haarlem. Functies die het gebouw heeft gehad: stadhuis (het eerste), woonhuis van burgemeesters en notabele families, winkel, werkplaats, bierkelder, hoofdkwartier van de Schutterij (vandaaruit werd ook het branden blussen geregeld, na een seintje van de wachter op de Bavotoren), hoofdkwartier van de huzaren, opslagplaats van de gemeente en vanaf 1919 thuisbasis van de Historische Vereniging Haerlem.

DOOR DE OGEN VAN DE HOOFDWACHT

Waardig zijn de hoofden die door
Haarlem zijn bekeken van ’t Sant af van
de Grote Markt de Bavo die zich leende
voor de functie van de ogen van de stad.

Brand! riepen de ogen naar de
hoofden van de wacht. Blussen
was het in gereedheid brengen van
de onbegonnen emmers - doch de oudste
stenen veste van de stad hield stand.

Genieten doe ik nu van de Muur
ik zet een krukje neer en tuur naar de
structuur, naar het verduren van de
eeuwen, de allure die zo’n muur ooit had.

Ik had hier willen wonen
in twaalfhonderdzoveel dertienhonderd
veertienhonderd vijftienhonderd zestienhonderd
zeventienhonderd achttienhonderd
negentienhonderdzoveel.

Over zoveel hoofden zou ik hebben gekeken:
stromende have van de Grote Bavo naar de
Vishal het schavot het groen het bier en het stadhuis

Ik zou een licht klein beetje hebben bewogen
- als dat had gemogen, was ik
door de ogen van een eeuwig Haerlem
altijd onder dak en thuis